Biegunka infekcyjna – przyczyny, badania i powikłania

Biegunka infekcyjna to postać biegunki ostrej, która występuje w odpowiedzi na wniknięcie do organizmu patogenów w postaci wirusów, bakterii lub pasożytów. Z uwagi na to, że pod względem częstości stanowi drugą na świecie przyczynę zgonów, nie powinna być bagatelizowana.
Biegunka infekcyjna

Artykuł sponsorowany

Źródło: Materiały partnera

Spis treści

Co jest źródłem zakażenia?

Do zakażenia prowadzić może niewystarczająca higiena osobista, bezpośredni kontakt oraz droga fekalno-oralna. Zarazić można się także przez spożycie surowego mięsa, jajek, owoców morza, niepasteryzowanego mleka, niemytych owoców i warzyw oraz przez picie nieprzegotowanej wody z niepewnego źródła.

W krajach europejskich najczęstszym patogenem przenoszonym wraz z pokarmem zwierzęcym jest Campylobacter, a do zakażeń zwykle dochodzi wiosną. Nieco niżej lokalizuje się Salmonella z nasileniem w miesiącach letnich, której źródło stanowią głównie jajka. Rzadziej zakażenia wywoływane są przez bakterie z rodzaju Yersinia i Escherichia coli. Z kolei w grupie dzieci do piątego roku życia najczęstszą przyczyną biegunek są wirusy z grupy rotawirusów.

Jak jest mechanizm zakażenia?

Biegunki infekcyjne można podzielić na sekrecyjne i zapalne. W biegunce sekrecyjnej wskutek działania wirusów i enterotoksyn bakteryjnych dochodzi do aktywnej sekrecji elektrolitów i wody do światła jelita, których ilości przekraczają zdolność wchłaniania w jelicie grubym. Przez to stolce są bardzo obfite, wodniste, ale zwykle bez domieszek śluzu i krwi.

Z kolei biegunka zapalna powstaje na skutek uszkodzenia błony śluzowej jelita przez patogeny, które mają zdolność do przylegania i wnikania do komórek nabłonka jelitowego, a następnie namnażają się w nim, co wywołuje ostrą reakcję zapalną połączoną z martwicą komórek. Ten rodzaj biegunki objawia się niezbyt obfitymi stolcami z domieszką śluzu i krwi, ostrym bólem brzucha, gorączką oraz ogólnym złym samopoczuciem.

Reklama

Kiedy i jakie wykonać badania?

Zwykle u osób bez dodatkowego obciążenia chorobowego nie trzeba wykonywać badania stolca. Jest to zasadne jedynie w kilku sytuacjach:

  • gdy biegunka przebiega w sposób ciężki i powoduje znaczne pogorszenie stanu zdrowia,
  • powoduje silne odwodnienie u dziecka,
  • kiedy ilość stolców biegunkowych przekracza 6 na dobę,
  • gdy występuje gorączka >38°C,
  • w stolcu widoczna jest krew lub śluz,
  • występuje intensywny ból brzucha,
  • objawy utrzymują się ponad tydzień,
  • gdy biegunka dotyczy osób starszych z chorobami współistniejącymi.

Wtedy należy wykonać badanie mikrobiologiczne kału, głównie w kierunku patogenów takich jak: Salmonella, Shigella, Campylobacter, Yersinia, Clostridium difficile i E. coli 157:H7. Dodatkowo u dzieci poniżej 3. miesiąca życia, osób zagrożonych sepsą i z niedoborem odporności należy wykonać posiew próbki krwi.

Jakie są powikłania biegunki?

Wśród powikłań ostrej biegunki należy wymienić zespół hemolityczno-mocznicowy, który może być wywołany przez szczepy Escherichia coli (O157:H7), a czasem także szczepy Shigella, Yersinia lub Streptococcus pneumoniae. Najczęściej zakażenie ustępuje samoistnie w ciągu tygodnia, jednak u 10-15% osób może rozwinąć się:

  • ostra niewydolność nerek,
  • niedokrwistość hemolityczna,
  • trombocytopenia,
  • zaburzenia neurologiczne.

Zwykle wystarcza leczenie objawowe, ale gdy zachodzi taka konieczność, stosuje się dializę. Innymi powikłaniami biegunek bakteryjnych są:

  • toksyczne rozdęcie okrężnicy,
  • poinfekcyjny zespół jelita drażliwego,
  • poinfekcyjne zapalenie stawów i zespół Reitera,
  • zapalenie węzłów chłonnych krezki,
  • zespół Guilliana-Barré.

Oceń artykuł

(liczba ocen 0)

Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie!